نوش‌باد به رزمندگان

در این بَزمِ بُزُرگِ رَزمْ خواهم جامْ بَرگیرم

ثَنایِ جانفشانانِ عدالت را زِ سَر گیرم

شما اِی دوستانِ خُفته با صَد سُربْ در پیکر

شما اِی عُمرِ خود را بُردِه در زِندانِ وَحشَت سَر

زمانی نو رَسَد از راه ، این بایایِ تاریخ است

از این رو آنچنان باشیم ، کآن شایایِ تاریخ است

زمان چون ریسمانی دان که نَه انجام و آغازش

سَراسَر با شِگِفتی ها قَرینْ سِیرِ پُر از رازَش

بشر را زین رَسَن ، یک گز کمابیش است اَندَر کف

مُژِه بَر هَم زَنی ، سَرمایه ی جانْ میشود مَصرَف

واگر در گورْ جایِ ماست ، رَسمِ ما رَوا گردد

که کارِ آدمی باقیست وَر جِسمَش فنا گردد

ولی در خوردِ این پیکار بودن کارِ آسان نیست

به گیتی کم کسی کز این رَهِ خوُنین هَراسان نیست

به هَر چَرخِش که در این قصّۀ حِیرَت فزا یابی

نَبَردی سَخت کوش و رَنج خیز و پُربَلا یابی